Terrina z wędzonego kurczaka

To danie będzie wspaniałym uzupełnieniem Waszego wielkanocnego stołu. Terrina jest bardzo efektowna, a jednocześnie niezwykle prosta w przygotowaniu. Możecie ją podać jako wędlinę z kremowym chrzanowym sosem, lub na chrupiących tostach, z jajkiem w koszulce i puszystym sosem holenderskim*. Bez względu na to, która wersję wybierzecie, gwarantuję, że Wasi domownicy będą domagali się wprowadzenia jej do stałego świątecznego menu ;)
Jak pewnie poznajecie również do tego przepisu ilustracje pochodzą z aparatu Przemka ze Studia Wasabi ;)

Składniki [standardowej wielkości keksówka]:

·       2 marchewki 

·       2 ćwiartki kurczaka surowe
·       3 ćwiartki kurczaka wędzone
·       Liść laurowy
·       200g masła
·       3 łyżki musztardy francuskiej (ziarnistej)
·       Natka pietruszki
·       2 duże ząbki czosnku
·       200g szynki parmeńskiej
·       Garść obranych pistacji
·       Cebula

Kurczaka wkładamy do zimnej wody i gotujemy około godziny razem z cebulą, marchewkami i liściem laurowym. Lekko przestudzone, ale jeszcze ciepłe mięso oddzielamy od kości i skór. Mieszamy je z masłem, musztardą, posiekaną natką pietruszki, posiekanym czosnkiem. Doprawiamy do smaku solą i dodajemy obrane, posiekane pistacje.

Pieczone kasztany

Zacznę od rzeczy dla większości oczywistej - mowa o specjalnej, jadalnej odmianie kasztanów. Te tak popularne w polskich parkasz kasztany są NIEJADALNE! Odmian jadalnych natomiast jest kilka. Wywodzą się w krajów śródziemnomorskich, a do dalszych zakątków Europy przywędrowały wraz ze starożytnymi Rzymianami. W czasach głodu, czy długich ostrych zim w terenach górskich, były podstawą pożywienia. Dziś są popularną jesienno - zimową przekąską, a u nas wciąż raczej ciekawostką kulinarną. A szkoda, bo kasztany jadalne są niesamowicie zdrowe - zawierają mnóstwo minerałów, tyle samo witaminy C co cytryna, sporo błonnika, i - co dla niektórych kluczowe - są bezglutenowe! Można je nie tylko piec, czy prażyć - świetnie smakują jako pure, duszone w gulaszach, a osobom bezglutenowym poleca się kasztanową mąkę.

Ja kasztanów po raz pierwszy próbowałam w Poznaniu - sprzedawał je chłopaczek prowadzący klimatyczny, rowerowy stragan. Rożek ciepłych kasztanów wspaniale rozgrzewa zmarznięte dłonie, a ich smak poprawia humor nawet w najmroźniejszy dzień zimy.

Mule w winie

W końcu dopadłam świeże, moje ukochane małże! Uwielbiam ich delikatny smak, kremową (zdaniem mojej siostry "żujkową") konsystencję, i zabawę jaką jest ich jedzenie. To cudowne danie na romantyczną kolację, i świetne danie na wieczór z przyjaciółkami. Aby się udało, małże muszą być świeże, czyli niestety żywe. Kiedy je kupujemy powinny być zamknięte. Zdarza się, że część jest lekko otwarta, ale jeśli stukniemy jedna o drugą, zaczną się zamykać. Ostateczny test przeprowadzamy juz w domu, myjąc nasze małże - pod lodowatą wodą, wszystkie szczelnie zamknął swoje muszle. Jeśli na jakąś nie podziała ani stukani, ani zimna woda - lepiej się jej pozbyć.

Składniki:

• 1 kg małży norweskich (muli, małży hiszpańskich)
• dwie szalotki
• papryczka chili
• 8 dużych ząbków czosnku
• 3 łyżki masła
• pół butelki białego, wytrawnego wina
• łyżka śmietany
• szczypta soli i świeżo zmielonego pieprzu
• pęczek pietruszki

W rondelku objętością dwa razy większym, niż miejsce jakie zajmą nasze małże, podgrzewamy masło. Szklimy na nim posiekaną drobniutko szalotkę, czosnek i papryczkę chili. Dolewamy białe wino, dodajemy śmietanę, sól oraz pieprz i zwiększamy odrobinę ogień - część wina powinna odparować. Wtedy wrzucamy muszle, i przykrywamy garnek. Po kilku minutach dodajemy pozostałe masło i mieszamy małże.

Bonjour, Suzette!

W zupełności nie rozumiałam, na czym miałby polegać fenomen crepes suzette - w końcu naleśnik to naleśnik. Nie rozumiałam, do momentu kiedy nie spróbowałam ich po raz pierwszy. Takie śniadanie to mistrzostwo świata! Delikatne, cienkie naleśniki, pokryte lekką warstwą aksamitnego sosu, wyraźnie pomarańczwego, z maślaną nutą. Czysta perfekcja.

Składniki (10 sztuk):

• szklanka mąki
• 3/4 szklanki zimnego mleka
• 3/4 szklanki zimnej wody
• 3 jajka
• szczypta soli
• szklanka soku Tymbark 100% pomarańcza
• 5 łyżek masła
• 5 łyżek cukru
• *skórka z 1/2 pomarańczy

Podstawowe ciasto naleśnikowe robimy bardzo prosto. Próbowałam kilku przepisów, w końcu idealne proporcje znalazłam na blogu Moje wypieki. Mąkę miksujemy z mlekiem, wodą, jajkami, trzema łyżkami  roztopionego masła i szczyptą soli. Z gotowego ciasta, na dobrze rozgrzanej patelni, małymi porcjami (u mnie wyszła niepełna chochelka na jeden placek) smażymy naleśniki. Gotowe odkładamy na bok. Kiedy wszystkie są usmażone, przygotowujemy nasz sos.

Animelka w sosie szafranowym

Odkryłam, że zapodział mi się gdzieś jeden przepis na grasicę. I to na grasicę w sosie szafranowym! Delikatne mięso wspaniale współgra z bardzo wytrawnym sosem. Dla niektórych może być byt wytrawny, jednak to smak, który wprawia moje kubki smakowe w stan ekstazy ;) Więcej informacji o animelce  - czym właściwie jest, i z czym to się je - znajdziecie we wcześniejszych wpisach: przepisie na grasicę w sosie mango oraz na grasicę w glazurze z ciemnego piwa. 

Składniki:

• 400g grasicy
• 2 łyżki masła
• 1/2 szklanki białego wytrawnego wina
• 200ml śmietanki 30%
• sol i pieprz
• szczypta szafranu

Na samym początku z animelką jest trochę zabawy - namaczamy ją w bardzo zimnej wodzie na minimum godzinę, po czym wrzucamy do wrzącej wody na 2-3 minutki. Obgotowana grasica musi dobrze ostygnąć, wtedy ściągamy z niej błonki. Dalsze przygotowania naszego dania jest bardzo proste. Grasice wrzucamy na rozgrzane masło i obsmażamy na złocisto z każdej strony. Kiedy jest już gotowa solimy ją i oprószamy świeżo zmielonym pieprzem. Na patelnię wlewamy 1/2 szklanki białego wytrawnego wina i zwiększamy ogień.

Animelka w glazurze z ciemnego piwa

Animelka, to nazwa zaczerpnięta z języka włoskiego: animella - siedlisko duszy. Po polsku nazwa nie brzmi już tak tajemniczo i smakowicie - to po prostu grasica, zwana też "mleczkiem cielęcym". Ten gruczoł, występujący tylko u cieląt, nie wiedzieć dlaczego wraz ze szlachtą wyparował z naszych stołów. Od momentu kiedy go pierwszy raz spróbowałam usilnie poszukiwałam masarza, u którego można ten rarytas dostać. I udało się, choć sprzedawca z lekka się zdziwił, kiedy mu oznajmiłam, że grasica jest dla mnie, nie dla hodowli wybrednych pekińczyków - dostałam 3 kilo za 10zł!! Kiedy we Francji na przykład, grasica osiąga ceny do 50 euro! za kilogram. No cóż - nie od dziś wiadomo, że Francuzi wiedzą co dobre ;)

Dziś mam dla Was pierwszy z trzech przepisów na grasicę - tu inspirowałam się przepisem Roberta Sowy, pozostałe to autorskie wariacje. Jeśli uda Wam się ją gdzieś dostać, musicie spróbować! Można ją przygotować na miliard sposobów. To najdelikatniejsze, maślane mięso o subtelnym smaku...po prostu niebo w gębie!

Tosty francuskie

Chyba mój jedyny śniadaniowy grzeszek, któremu nie potrafię się oprzeć...chrupiąca skórka o maślanym posmaku, miękkie aromatyczne wnętrze, i koniecznie szklanka mleka lub mocno mleczna kawusia! No czy tosty francuskie nie są śniadaniem idealnym? :) A do tego świeże truskawki (których cały zapas zjedli mi wieczorem) lub domowy dżem malinowy i ręcznie zbierane jagody w sosie własnym...

Składniki:

• chałka
• 2 jajka
• 1/2 kubka mleka
• kardamon
• cynamon
• cukier puder
• dżemik/świeże owoce
• masło/olej

Powiem to po raz kolejny - nic prostszego w świecie! Chałkę (najlepiej taka kilkudniową, nie prosto z pieca) kroimy w dość grube kromki. Tak przynajmniej na grubość kciuka. Jajka roztrzepujemy w misce razem z mlekiem, łyżką cukru pudru i doprawiamy według upodobań kardamonem i cynamonem. Chałkę wkładamy do miski i czekamy aż ładnie nasiąknie jajkiem z obu stron. Smażymy na małym ogniu, na maśle lub odrobinie oleju na ciemny, złocisty kolor. A później to już szaleństwo - owoce, cukier puder, nutella...

Eklerki lukrowane czekoladą

Obudziłam się rano z dziką ochotą na coś słodkiego. Cały ranek kręciłam się po kuchni nie mogąc skonkretyzować tego pragnienia. I nagle spłynęło oświecenie - EKLERKI! Zrobię kruchutkie eklerki z idealną bitą śmietaną i delikatnym czekoladowym lukrem. I zjem je z truskawkami! I okazało się, że to wcale nie takie trudne do zrobienia, jakby się mogło wydawać. Tylko jakoś tak się zamyśliłam, i lekko mi się przypiekły ;) A przy okazji przypominam Wam o moim KONKURSIE ;)

Składniki (14 sztuk):

• 120ml wody
• 2 jajka
• 90g masła
• 100g gorzkiej czekolady
• 75g mąki tortowej
• 130g cukru pudru
• szczypta soli
• 500ml śmietanki

Najpierw przygotowujemy masę na ciasto ptysiowe. Do rondelka wrzucamy 50 g masła pokrojonego w kostkę, szczyptę soli i wlewamy wodę. Podgrzewamy do momentu kiedy masło się rozpuści. Zwiększamy ogień, doprowadzamy do intensywnego wrzenia i natychmiast zdejmujemy rondelek z ognia. Dodajemy mąkę i mieszamy drewnianą łyżką do momentu kiedy składniki zaczną tworzyć "kulę". Jajka ubijamy w oddzielnym naczyniu i dodajemy stopniowo do pozostałych składników cały czas mieszając. Powinna powstać gładka i jednolita masa. Szybko przekładamy ciasto do rękawa cukierniczego z szeroką końcówką, lub do torebki z odciętym rogiem.  Na blachę wyłożoną papierem do pieczenia wyciskamy "eklerki" o długości około 10cm. Trzeba zachować między nimi odstęp, aby w czasie pieczenia się nie posklejały. Blachę wstawiamy do nagrzanego do 220 stopni piekarnika (na środkowym poziomie) i  pieczemy przez 30 minut. W tym czasie ubijamy dobrze schłodzoną śmietankę z 50g cukru pudru.

Na cztery widelce moich pierwszych gości

Czyli pierwsi goście w klubie kolacyjnym. Pierwsza kolacja, po której jestem już w pełni przekonana, że Na cztery widelce w takiej właśnie formie, to strzał w dziesiątkę. Kolacja inspirowana kuchnia włoską, kuchnia włoska inspirowana wiosenną tęsknotą za słońcem. I wyszło po włosku - smacznie, głośno i radośnie. Nie zawiodły nie tylko nowe przepisy, ale przede wszystkim goście. Zaproszone przyjaciołki z podstawówki - bożee...podstawówka! kiedy to było?! - przyprowadziły koleżanki z pracy. I jakoś tak się złożyło, że złożyło się z nas całkiem kolorowe towarzystwo.

Możliwośc poznawania nowych ludzi, poznawania historii ich życia, to jedne z najwspanialszych przeżyć, jakich możemy doświadczać. I tak wczoraj w tygielku babskich pogaduszek wylądował olej kokosowy - do włosów i smażenia (?), kuzyn boskiego Enrique, faceci zdobyci (lub nie do końca) dzięki popisom kulinarnym, hiacynt, ktory otrzymał imię Krokus (będzie stał obok doniczki z wiecznie zielonym Wojtusiem), lekcje salsy i plany założenia rodziny w małej afrykańskiej wsi Maputo. I mogę wymieniać jeszcze długo...